In ‘De Liefhebber’, op Klara, 6 april 2019

Op 6 april was ik te gast bij de buitengewoon fijne Katelijne Boon voor het programma ‘De Liefhebber’ op Klara; twee uur lang spraken en luisterden we naar muziekstukken die belangrijk voor me zijn.

Als deelnemer krijg je vragen over je eerste herinnering aan muziek, wat je van wie leerde, welke muziek het begin was van een nieuw project…  Zo stel je dan een lijstje samen. Tijdens het gesprek besefte ik ook filosofie mijn kijk op muziek heeft veranderd (vooral Diderot, Schopenhauer en Sartre).

Deze aflevering van het programma kan je opnieuw beluisteren op de website van Klara.

Als stukje om iemand nieuw in de klassieke muziek te introduceren, koos ik voor de geweldige Russische pianist Emil Gilels, die Bach speelt.

1 Comment

  1. bart Haers

    Ik heb geluisterd, zoals ik vaak luister op zaterdag ochtend. Het was ook een fijn gesprek, maar toch kreeg ik naderhand de gedachte niet van me afgeschud dat er iets met onze omgang met muziek, vooral de ernstige muziek, klassieke muziek schort.

    Het punt waarop ik telkens weer stuit is dat we aan de banalisering door opnames niet meer de aandacht besteden die dat fenomeen zou moeten hebben. We kunnen inderdaad alleen maar blij zijn om dat gigantische aanbod, eerst de vinylschijven, later de CD en vervolgens andere digitale dragers, waardoor we ten allen tijde muziek bij de hand hebben. Telkens ik evenwel de kans krijg een kwartet te horen, of een (jonge) sopraan, merk ik hoe anders te beleving wel niet is. Dat zal u wel niet tegenspreken, durf ik te vermoeden en daar gaat het ook niet om.

    Want net omdat men, ook bij de openbare omroep – en klara zij geprezen – vaak vooral de grote namen, ook Emil Gilels die ik zeer placht te waarderen, net als Oistrackh en Martha Argerich, merk ik dat we die zeer verdienstelijke musici een sterrenstatus toekennen en hun optredens en opnamen te zeer als nrmerend gaan beschouwen. Er ontstaat, ook nu nog, een afgesloten uitvoeringspraktijk, waar jonge musici maar ook jonge toehoorders botsen op een voldragen traditie die nog weinig ruimte laat voor enige nieuwsgierigheid. Mahler 2? Ach, Bernstein of Haitink? Doet het ertoe, zou men denken, tot men in het Brugse Concertgebouw zit en een uitvoering mag bijwonen. Wie de dirigent was, vond ik toen, ook nu nog vaak, niet zo belangrijk, wel of het een mooie uitvoering is geweest.

    Het blijft moeilijk, want we moeten nu eenmaal weten of iets de moeite waard is, niet? Het kan zijn, dat we ons net dan gaan vergissen en dat een orkest zo geroutineerd raakt dat een optreden in een kleine provinciestad voor hen niet de moeite waard is, zoals ik jaren geleden eens mocht beleven. Juist, het was niet in Brugge. Het repertorium waaruit we kunnen putten, de orkesten, de concertgebouworganisatoren en de orkesten is immens en toch kiezen we graag voor een standaardrepertorium. Toch, als ik de kans krijg om Liszt te horen of Clara Wiek, dan zal ik dat zeer zeker de moeite vinden. Liszt horen we wel, maar niet zo heel vaak en de vierde symfonie van Brahms; de 7de van Ludwig von?

    Het was een mooi gesprek en enkele keuzes waren onverwacht, zoals dat ook bij andere uitzendingen het geval is, daarover geen gezeur, maar het blijft moeilijk aan mensen die niet vertrouwd zijn met de klassieke muziek hen ervoor warm te maken, een symfonie, een cantate of wals van Chopin? Keuze te over, maar daarom net zo moeilijk anderen er enthousiast voor te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s