“Migratiepact kan ongewenste gevolgen hebben”, DS, 22 nov. 2018

“Wil je een fatsoenlijk mens zijn en heb je een afkeer van extreemrechts? Dan kan je maar één ding doen, volgens politici zoals Kristof Calvo (Groen) of Alexander De Croo (Open Vld): het migratiepact in Marrakech goedkeuren. Je mag met populisten niets te maken hebben, zeggen ze. Dit is het argument: heb je kritiek op dit pact, dan doe je zoals Orban, en wordt je meteen even laakbaar als Orban. Maar dit is een foute redenering. Politieke beslissingen moreel inschatten is veel complexer.

Een politieke leider moet rekening houden met drie dingen: dat hij de verantwoordelijkheid draagt voor een hele groep, niet alleen voor hemzelf; dat de effecten van beslissingen tellen, en dat die effecten pas na verloop van tijd duidelijk worden.

Een negatieve reputatie aangemeten krijgen, is echt niet het ergste wat een politicus kan overkomen. Een zuivere ziel behouden is toch niet het doel van het politieke handelen. Meer nog, andere criteria wegen zwaarder. Want sommige dingen kunnen de schijn van het goede hebben, maar fataal zijn wanneer ze worden toegepast, en omgekeerd. Mooie woorden, goede voornemens en juiste associaties volstaan dus niet. De politiek heeft iets specifiek: wanneer goede intenties tot rampzalige resultaten leiden, ondervinden anderen daarvan de schadelijke gevolgen. Dat is moreel niet verantwoord. Daarom werken een politieke en een private moraal anders. Een burger kan zijn welwillendheid en zijn goede relaties als tekenen van zijn deugdzaamheid beschouwen. Maar in de politiek betalen anderen de prijs voor beslissingen die slecht uitdraaien.

Niet de intenties, maar de effecten van beslissingen bepalen dus of een beslissing moreel is of niet. Die effecten zijn moeilijk in te schatten, al rijzen er heel concrete vragen: hoe verandert zo’n pact de samenleving in de toekomst?

Hierop heeft niemand een onderbouwd antwoord. Continue Reading ›

Bij ‘De Afspraak’ op 6 maart, en over de Belgische voetbalbond…

Dinsdag 6 maart sprak ik in ‘De Afspraak’ op Canvas over seksuele intimidatie, waar ik  een column over schreef op 8 maart. Andere gasten waren Open-Vld-minister Alexander De Croo, Liesbeth Stevens (prof. seksueel strafrecht) en Peter Van den Eede (acteur).

De zaak Damso kwam er ook aan bod: een rapper, die wansmakelijke, misogyne teksten schreef, werd aangeworven door de Belgische voetbalbond om het lied voor het WK te schrijven.

Onder druk van de Vrouwenraad, van sponsors – zoals Dominique Leroy van proximus –  en van politici zoals Zuhal Demir en Alexander De Croo, heeft de voetbalbond dan de samenwerking stopgezet. Gelukkig maar.

Mia Doornaert bracht in een column in De Standaard op 1 maart de bal aan het rollen: ‘Voor de Voetbalbond zijn vrouwen blijkbaar geen mensen’.