Over een televisieserie en politiek leiderschap

The West Wing

Wie Aaron Sorkins TV-serie ‘The West Wing’ niet kent, staat nog vele uren genieten te wachten. Ik ben er bijna jaloers op. Wat was ik er van in de ban! Nachtenlang keek ik er naar. De serie speelt zich af in de ‘West Wing’, de vleugel in het Amerikaanse Witte Huis waar de president zijn ‘Oval Office’ heeft. Welke aspiratie daar in beeld komt! Idealistisch streven in een realistische context geplaatst. Volgens Leonard Cohen is de Verenigde Staten de wieg van het beste en het slechtste in de wereld. Wel, Sorkins ‘The West Wing’ toont het beste. Met het beste bedoel ik topkwaliteit als geslaagde tv-reeks én het beste in de morele en politieke kwaliteiten van de personages. Sorkin biedt een vorm van kritisch denken die me erg bevalt: juist door bewonderenswaardige figuren te creëren, valt meteen op wie in het echte leven onbekwaam of onwelwillend is. Zoveel aantrekkelijker en inspirerender dan cynisme. Continue Reading ›

Over goede en slechte politieke conflicten

Het is tijd om de ideologische verschillen op te bergen en te komen tot een compromis.” “België heeft geen extremisten, maar pragmatici nodig”. “België heeft een compromismodel en dat is een goede zaak.” Hoe vaak hebben we deze ophemeling van het compromis niet gehoord? Volgens mij schort er echter iets aan de Belgische manier om aan politiek te doen, want die gaat eigenlijk voorbij aan enkele fundamentele politieke inzichten: dat sommige politieke conflicten bijdragen tot een goed democratisch proces en andere juist niet. Continue Reading ›