Goed nieuws: “Montaigne”-monoloog wordt hernomen!

Montaigne staat vanaf de zomer opnieuw op de scène!

Koen De Sutter speelt opnieuw de monoloog van Alexander Roose, zowel in het Nederlands als in het Frans. 

Het stuk staat onder meer geprogrammeerd op het ‘Theater aan Zee‘-festival in Oostende, en in Franse versie op het festival ‘Les Rencontres Inattendues‘ in Doornik.

 

Hier zijn alle voorstellingen 2017-2018:

maandag 31 juli 2017
TAZ Oostende De Grote Post
20u00

dinsdag 1 augustus
TAZ Oostende De Grote Post
15u00

zondag 3 september

Tournai Maison de la culture
16u00 (FR)

donderdag 21 september
Bertrix Centre Culturel
20u00 (FR)

dinsdag 28 november
Liège Théâtre de Liège
20u00 (FR)

woensdag 29 november
Liège Théâtre de Liège
19u00 (FR)

donderdag 30 november
Liège Théâtre de Liège
20u00 (FR) Continue Reading ›

“Het buikgevoel van Cato”, DS, 11 mei 2017

“In de discussie over onze ‘superieure’ samenlevingsvorm, dienen verwijzingen naar de Verlichting vooral om anderen terecht te wijzen. Daarmee gaat de echte rijkdom van een reflectie over de Verlichting verloren. Lees liever de denkers zelf, en gebruik hun gedachten als een toetssteen voor de samenleving. Wie dat doet, komt vast voor aardige verrassingen te staan, zeker politici die zich graag op de Verlichting beroepen.

Neem nu de Amerikaanse Verlichting. De Amerikaanse grondwet bevat precies die grondrechten die gewoonlijk met de Verlichting worden geassocieerd: gelijkheid, kritisch onderzoek, vrijheid van meningsuiting en van geloof, zelfbeschikking, en burgerlijke vrijheden.

Zowel Thomas Jefferson als Benjamin Franklin – beiden Founding Fathers van de Amerikaanse republiek – benadrukken het belang van ‘civic virtues’ : een vrije republiek is pas houdbaar en leefbaar wanneer elke burger ook burgerlijke, sociale deugden nastreeft. Dit principe is helemaal niet meer vanzelfsprekend, maar was wel een essentieel uitgangspunt voor deze Founding Fathers.

In zijn autobiografie beschrijft Benjamin Franklin hoe hij op jonge leeftijd het plan opvatte om morele perfectie te bereiken: om te leven ‘zonder op enig moment een fout te begaan; ik zou alles overwinnen waartoe natuurlijke neiging, gewoonte of gezelschap me zouden kunnen verleiden.’ Daartoe maakt hij een complex werkschema van dertien deugden die hij naarstig probeerde toe te passen. Tot die deugden behoren matigheid (niet eten tot je suf bent of drinken tot je beschonken bent), stilte, oprechtheid, rechtvaardigheid, billijkheid. Bij nederigheid noteerde hij: ‘imiteer Jezus en Socrates’. De puritein Franklin streefde ook spaarzaamheid en ijver na. Deugdzaam leven leidt tot geluk, meende Franklin, maar evengoed tot goed burgerschap. En hier wordt die praktijk politiek relevant.

Franklin citeert het toneelstuk ‘Cato, a tragedy’ van Addison, dat heel populair was bij voorstanders van de vrije republiek. Ze zagen de Romein Cato de Jongere als toonbeeld van republicanisme, deugdzaamheid en vrijheid. Cato had een diepe afkeer van corruptie. Hij was een overtuigde stoïcijn: ondanks zijn rijkdom, leefde hij leefde sober, onberispelijk, gedisciplineerd. Hij was zeer welbespraakt: telkens als een hooggeplaatste burger zijn positie wilde misbruiken voor persoonlijk geldgewin, of om zijn macht te vergroten, stak Cato vurige toespraken af om zijn landgenoten te waarschuwen.

Cato was echter een tragische figuur, omdat hij de ondergang van de republiek niet kon tegenhouden. Decadentie, luxe, eerzucht en machtswellust hadden de zeden bedorven. Uiteindelijk pleegde hij zelfmoord om aan de dictatuur van Julius Caesar te ontsnappen. Hij verkoos dus de dood boven de onvrijheid, stak resoluut een mes in zijn buik en trok zijn ingewanden uit. ‘What a pity it is, that we can die but once to serve our country’, zegt Cato in het stuk van Addison. Voor de Amerikaanse Verlichting gold Cato als toonbeeld van anti-autoritarisme, van zelfopoffering en liefde voor de republiek.

Aan deze politieke les was een praktische filosofie gekoppeld: wie een voornaam burger wil zijn, moet zijn eigen verlangens en neigingen onder controle houden. De vijanden van de vrije republiek zijn winstbejag, eerzucht, overdaad, corruptie. Die kan je aanklagen bij anderen, maar moet je bij jezelf bestrijden.

Wat zou het heerlijk zijn, mochten die inzichten van Verlichtingsdenkers vandaag de dag ook wat aandacht krijgen. Kun je je voorstellen dat politici vandaag – bijvoorbeeld de leden van de Europese Commissie – samen naar toneel gaan, en dwepend met Cato buitenkomen? Niet echt, jammer genoeg. Het gaat er mij niet om dat klassieke ideeën letterlijk moeten worden overgenomen. Ze zijn een eerder richtlijn. ‘The ancients tell us what is best; but we must learn of the moderns what is fittest.’, noteerde Franklin. Elke tijd heeft een nieuwe formulering van idealen nodig. Maar het gaat wel hierom: denken over politieke rechten en vrijheden lukt niet zonder reflectie over de noodzakelijk voorwaarden om die vrije samenleving in stand te houden. Dan hou je niet alleen rechten en vrijheden over, maar moet je ook tegen jezelf durven denken.”

 

Deze column verscheen op 11 mei in De Standaard.

Boekpresentatie Henk van der Waal – zat. 13 mei te Antwerpen

Volgende week zaterdag 13 mei om 20.00 uur treed ik op als ‘reflector’ bij de boekvoorstelling van Henk van der Waals ‘Mystiek voor goddelozen‘.  Nadien houdt de auteur een lezing.

We eindigen met een receptie.

“Filosofiehuis Het zoekend hert ° The searching deer presenteert het boek Mystiek voor goddelozen van denker-dichter Henk van der Waal in de meesterwoning van wijlen bouwmeester Jo Crepain, aan de Antwerpse kaaien. Dit evenement vindt plaats in het kader van het kunstproject Event #02 van Occasionele ontmoetingen (O.o), waar tal van beeldende kunstenaars en designers aan deelnemen. Filosofe en auteur Dr. Tinneke Beeckman reflecteert over het boek, Henk van der Waal houdt een speciale lezing.

Het meesterwerk Mystiek voor goddelozen van Henk van der Waal bestaat uit dialogen over filosofisch denken en zingeving. De vraag waar alles om draait: Hoe kunnen we ons op een waarachtige manier verhouden tot ons denken, tot ons lichaam en tot alles om ons heen?

De even scherpzinnige als bewogen dichter-denker voert de lezer in dit originele werk mee naar de grondbeginselen van het bestaan. Hij maakt gaandeweg duidelijk dat vrijheid en liefde de weg wijzen – naar aardse wijsheid maar ook naar een kosmische koestering.

Henk van der Waal (1960) studeerde wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam en aan de Sorbonne in Parijs. Hij publiceerde zes dichtbundels, een essaybundel over poëzie (De kunst van het dichten, 2009) en een opmerkelijk filosofieboek (Denken op de plaats rust, 2012). Voor De windsels van de sfinx (1995) kreeg hij de C. Buddingh’-prijs. Schuldsanering (2000) werd genomineerd voor de Paul Snoek-poëzieprijs, De aantochtster (2003) voor de VSB-Poëzieprijs. De bundel Zelf worden (2012) werd genomineerd voor de VSB-Poëzieprijs en bekroond met de Ida Gerhardt Poëzieprijs.

 Praktisch:

Zaterdag 13-05-2017 om 20 uur. Inkom: 12 euro, maar wie ter plaatse het nieuwe boek koopt, krijgt dit bedrag meteen terug.

Vooraf kan de tentoonstelling van O.o bezocht worden. Nadien wordt een drankje aangeboden.

Plaats van afspraak: O.o – 4th floor, Jo en Bea Crepain, Vlaanderenstraat 6, 2000 Antwerpen.

Reserveren is verplicht: hetzoekendhert@gmail.com. Voor meer informatie: www.hetzoekendhert.be

“Gespreksavond over Fake News in Leuven”, op 9 mei 2017

Op dinsdag 9 mei, om 20.30 uur, doe ik mee aan een gespreksavond over fake news, georganiseerd door Voorrang Van Links.

De andere deelnemers zijn Liesbeth Van Impe (hoofdredacteur Het Nieuwsblad), Karl Van den Broeck (Apache), Michaël Opgenhaffen (Prof mediastudies KUL). Moderator is Yves Dejaeghere (docent UA).

Plaats: Auditorium van Het Stuk, Naamsestraat 96, 3000 Leuven.

Inkom: gratis

“Fake news is een ‘hot topic’. Dat de impact van de sociale en klassieke media op de beeldvorming en de samenleving enorm is, hebben we pas nog gezien bij de Brexitcampagne en de recente verkiezingen in de VS. De sociale media worden steeds belangrijker en zorgen ervoor dat feiten maar ook leugens zich razendsnel tot wereldnieuws kunnen ontpoppen.

En het is geen ver-van-ons-bed show. Ook bij ons kan ‘nepnieuws’ binnen de kortste keren nationaal nieuws worden. Iedereen kan vandaag valse berich- ten verspreiden zonder langs professionele redacties te moeten passeren. De hevige concurrentiestrijd en besparingen maken bovendien dat ook binnen de klassieke media snelheid al eens primeert boven ‘fact check’. De waarheid lijkt aan belang in te boeten, wat sommigen doet besluiten dat we terecht gekomen zijn in het ‘tijdperk van de onzin’ of ‘post truth politics’.

In welke mate zijn we zelf slachtoffer van misinformatie? Wat zijn de oorzaken en de gevolgen voor de samenleving en politiek? En is het tij nog te keren?”

In mijn boek ‘Macht en Onmacht. Een verkenning van de hedendaagse aanslag op de Verlichting‘ bespreek ik uitgebreid het belang van waarachtigheid voor een democratie.

 

‘Nacht van de Filosofie’ in Den Haag, zaterdag 22 april 2017

Volgende week zaterdag, op 22 april, neem ik deel aan de Nacht van de Filosofie‘ in Den Haag! 

Het thema van de “Maand van de Filosofie” is Rust.

Van 19.00 tot 19.30 uur geef ik enkele levenslessen over Spinoza’s filosofie (zaal 3).

Op het programma staan ook Esther Didden, Bastiaan Rijpkema, Martijntje Smits, Shailoh Phillips, Elize De Mul, Pieter Hoexum, Ton Derksen en vele anderen. En er is een programma voor kinderfilosofie, en er zijn workshops Socratische gesprekken.

Plaats: locaties rond het Constant Rebecqueplein in Den Haag.

Tickets zijn te koop op de website.

Van 13.30 uur tot 23.30 uur.

Auteurslezingen – Vlaams Fonds v/d Letteren

Sinds kort van ik één van de nieuwe auteurs die opgenomen zijn in de auteurslijst van het Vlaams Fonds voor de Letteren.

Wie wil, kan me dus boeken voor een gesubsidieerde lezing. Dat betekent dat het VFL met 100 € tussenkomt bij de totale vergoeding voor een lezing, indien een organisatie via het VFL een lezing aanvraagt.

Per jaar zijn er vijftien gesubsidieerde lezingen per auteur.

 

“De Verrijzenis – Lucianus van Samosata”, DS, 7 april 2017

“In de rubriek ‘De Verrijzenis’ zoekt De Standaard elke dag van de paasvakantie een goede reden om iemand uit de dood te laten opstaan.”

Ik koos voor Lucianus van Samosata (120-180 nC), romanschrijver, satiricus.

 

“‘Wel, Lucianus, dit had je niet verwacht, hé? Je dacht dat je lichaam na je overlijden in atomen uit elkaar zou vallen, dat je ziel – als die al bestond – zou vervliegen. En nu sta je hier. Verrezen, op vraag van “De Standaard”.’

‘De standaard? Van een legioen?’, vroeg Lucianus verbaasd.

‘Neen, “De Standaard” is een papyrus die duizenden Menapiërs lezen,’ zei ik. ‘Dus, vertel eens, hoe ziet het schimmenrijk er uit? Jij leek me de uitgelezen persoon om over het leven na de dood te berichten. Je hebt zovele mensen hartelijk doen lachen met je satirische stukken over de goden en de onderwereld. Zelf leefde je tijdens de heerschappij van de Romeinse keizer Marcus Aurelius. Later inspireerde je de belangrijkste auteurs van de Renaissance. Je was de lievelingsauteur van Thomas More en Erasmus. Serio ludere: ernstig spelen was hun motto.

Vandaag zijn je teksten nog verkrijgbaar. Wat heb ik genoten van je “Dodengesprekken”.  Jouw schimmige geesten die afdalen naar het rijk der doden gedragen zich niet zoals de onversaagde held Odysseus bij Homeros. Bij jou is er geen dappere Aeneas, zoals bij Vergilius, die met zijn vader over de glorierijke toekomst van de Romeinen komt praten.

Neen, jij voert daverende skeletten op, die hun begeleider Hermes smeken om hen opnieuw tot leven te wekken. Wanneer ze de rivier de Styx moeten oversteken naar de onderwereld, klampen ze zich wanhopig vast aan de mast van de overzetboot, of proberen ze inhalig aan de betaling voor de overtocht te ontsnappen. Rijke, machtige koningen jammeren onbedaarlijk omdat hun eretitels en bezittingen niets meer betekenen. Alleen de cynicus aanvaardt zijn lot en blijft tijdens de reis opgewekt zingen. Zelfs wijze filosofen geraken helemaal van slag wanneer ze op weg zijn naar de Hades. Alsof al die mooie theorieën niets uithalen, zodra het er echt op aankomt. Neem Socrates: hij laat zich aanvankelijk onverstoorbaar meevoeren, maar begint dan toch …’

‘Vertel jij me liever hoe het nu met mijn land gaat’, onderbrak Lucianus me ongeduldig.

‘Je komt uit de Romeinse provincie Syrië’, antwoordde ik. ‘Ik heb slecht nieuws, vrees ik. Een bloedige dictator zwaait er de plak en godsdienstfanatici strijden om de macht. Er heerst een oorlog over godsdienst zoals jouw tijdgenoten die nooit hebben gekend. Deze lui kunnen spottende grapjes over de Goden, zoals jij ze graag maakte, niet echt appreciëren. Zo’n tekst als “De Godenvergadering” is bij hen ondenkbaar. Jij speelde al met de goddelijke intolerantie voor atheïsme: toen Zeus vernam dat filosofen over de voorzienigheid redetwistten, bleek één van hen te beweren dat de Goden helemaal niet bestonden. In paniek riep Zeus een vergadering bijeen: iemand moest die discussiërende filosofen op andere ideeën brengen. Maar de bijeenkomst verliep chaotisch. De Goden uit de Oudheid waren een verwarde bende ruziemakers, die elkaar geen succesje gunden. Bestaan Goden trouwens wel wanneer niemand in hen gelooft? Dat was jouw provocerende uitgangspunt.’

‘Maar hoe gaat dan nu in Syrië’, wilde Lucianus met aandrang weten.

‘Steden zijn vernietigd, miljoenen mensen zijn op de vlucht en het einde is nog niet in zicht,’ legde ik uit.

‘Op aarde zijn er plekken die op de hel lijken’, mompelde hij.

Ik aarzelde om verder te gaan. ‘En ze hebben Palmyra vernield’, voegde ik zachtjes toe. Continue Reading ›